Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

09 november 2007

Lastige vragen en andere blijheid

Er is mij ooit wel eens het verwijt gemaakt dat ik het te veel over mijn bezoekcijfers had. Dat vond ik terecht en sindsdien heb ik geprobeerd op dat punt mijn leven te beteren. Dat valt overigens nog niet mee, want in dertig jaar broodschrijven (helaas niet altijd eetschrijven) ben ik nooit helemaal over de oprechte blijde verwondering heen gekomen dat mensen mijn gedachtenspinsels willen lezen en daar plezier aan beleven. Dat u het maar weet!

Maar gisteren was ik op een feestje en daar liep een echte redacteur van nrc.next rond. Hij had een dikke bundel papieren in zijn hand en interviewde aan de hand daarvan alle andere aanwezigen, die als bij toeval allemaal foodbloggers bleken te zijn (sommigen van hen hadden wel tien maal zoveel bezoekers als Eetschrijven, zodat er in elk geval nog genoeg grond voor ambitie overblijft). Hoeveel bezoekers ik kreeg, dat wist ik wel. Hoeveel tijd ik wekelijks aan het bloggen besteed ook. Maar met welke zoekterm ik nu in Google op één stond? Anderen hadden met speels gemak hun topscorers weten op te lepelen. Probeer het eens met "knoflookmayonaise", suggereerde ik vertwijfeld toen de stilte na vele minuten wel érg gênant was geworden. Maar niks hoor: vijf. "Pasta koken" dan misschien? Dat bleek goed voor een zevende plaats op 's mans kekke portable Apple. "Dat vind ik eigenlijk wel heel goed voor zo'n generieke term", zei de redacteur bemoedigend, daarmee bewijzend een goed mens te zijn, met bovendien het pluspunt dat hij zijn aandacht kon gaan schenken aan iemand die zijn zaakjes beter op een rijtje had. Toen ik thuiskwam wist ik natuurlijk handenvol termen waarmee ik moeiteloos op de eerste plaats kom. "Zelf filet américain maken" bijvoorbeeld. Of "ongezonde komkommer". Maar ja, too late the hero.

Het was trouwens een erg gezellig feestje, daar bij Janneke Vreugenhil. Ik mocht komen omdat ik--echt waar--één van de 25 leukste foodbloggers van Nederland ben. Bij zulke heftige strelingen van het ego wil je wel bij windkracht 9 naar Den Haag rijden. We kregen er ontzettend lekker eten, klaargemaakt door Fabio Cappellano, die ook voor smakelijke wijntjes en uitstekende espresso had gezorgd. En ik sprak er met 24 andere mensen die net als ik zo mensenschuw zijn dat ze de wereld alleen maar van achter een computer durven aan te spreken. Het was een avond met louter hoogtepunten. En nu ben ik ook nog één van de allereersten die het nieuwe kookboek van Janneke in bezit hebben.

Toen ik 's avonds laat weer in mijn eigen woninkje was aangekomen, was ik nog zó vervuld van het heerlijke avondje, dat ik tot in de kleine uurtjes in dat boek heb zitten grasduinen terwijl de noordwester rond de kozijnen gierde. Het is een ontzettend leuk kookboek, een kookboek vol vrolijkheid zowel qua inhoud als qua vormgeving. Een kookboek waarvan je al heel erg blij wordt nog vóór je er zelfs maar één gerecht uit hebt gekookt. Ik ga er van het weekend nog veel méér in grasduinen en er misschien ook al iets uit klaarmaken. En volgende week vertel ik u uitgebreid waarom u "Eten enzo" beslist in huis moet gaan halen zodra het op dinsdag 13 november in de boekhandel ligt.

2 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home