Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

04 oktober 2007

Zielige haasjes

Het zal wel aan de datum liggen, maar ineens staat er in mijn dagblad van alles op zijn achterste poten. Cartoonist Gorilla brengt een recept "Haas voor kinderen" met als één van de ingrediënten "1,5 dl kindertranen". Ook in de lezersbrieven gaat het over hazen--en over Gerda Verburg, die maar beter "terug kan gaan naar de boerderij". Wat is er aan de hand?

Afgelopen zaterdag bracht Volkskrant Magazine een interview met de minister van landbouw, waarin zij onder meer verklaarde: "Ik denk dat kinderen gelukkiger worden en meer verbondenheid voelen met de natuur als ze daar zelf ervaring in hebben opgedaan. Laat ze maar eens een haas vangen die ze 's avonds op kunnen eten".

Over het 's avonds eten van een dezelfde dag gevangen haas (vanuit culinair oogpunt niet het allerbeste idee) wil ik het nu even niet hebben. Maar over de tranentrekkerij waarin het statement kennelijk resulteerde, wil ik wel wat kwijt.

Hazen zijn natuurlijk lief en aaibaar. Als je al zoiets door een kind laat opeten, moet je de relatie tussen het dier en zijn vlees dus zo veel mogelijk verstoppen, want anders raakt junior helemaal van de kook. Junior heeft liever een hamburger van de McDonald's, waaraan hij tenminste niet kan zien dat hij koe eet. Het doden en vormeloos maken hebben we gedelegeerd zodat het buiten ons gezichtsveld gebeurt--ook prettiger voor vader en moeder. Het hapt bovendien makkelijker weg, net als groenten in pureevorm en vis in geometrische rechthoeksvorm met een paneerlaagje. Dat is beschaafd voedsel.

Juist omdat het vandaag dierendag is, moest ik hier misschien maar eens een lans breken voor het eten van wild, liefst zelf gevangen wild. De natuur raakt door wild niet vervuild: het wild is de natuur. Het klaarmaken kost de nodige moeite: wild eten moet je echt willen. Zo wordt meteen de vleesconsumptie flink verminderd. Bovendien is wild gezond vlees, niet in de eerste plaats omdat het minder vet is, maar vooral omdat de dieren niet zijn grootgebracht met antibiotica en ander twijfelachtigs.

Misschien wel het belangrijkste argument: wilde dieren hebben, vóór ze door de jager worden geschoten, een goed en natuurlijk leven geleid. Wie even eerlijk tegen zichzelf is, kan op zijn vingers natellen hoe de verhoudingen liggen in het trio Varkenshaas, Ossenhaas en Zoef de Geschoten Haas. In de zieligheids-topdrie staat Zoef royaal op de laatste plaats. Zeker weten.

1 Comments:

  • At 5 oktober 2007 om 22:33, Anonymous ellen said…

    Ik ben het helemaal met je eens wat betreft het zieligheidstrio, geef mij maar Zoef. Maar hoe zit dat met die jagers? Ik ben er altijd heel dubbel in; van de ene kant denk ik ook dat je beter een vrije haas kunt eten dan een varken uit een fokbatterij. En, ik vind een mooie hazenbout heel lekker...Maar dan die verhalen van die jagers; Bla, Bla, Bla, wildbeheer...staan me verschrikkelijk tegen. Vooral ook de toestanden eromheen; gecross in de bossen met van die grote 4wheel drives lijken erbij te horen. Moeten we gewoon weer een haas betrekken van een echte stroper? Zo een die eens af en toe en haas weet te schieten, stiekum, op een landgoed van een af andere grootgrondbezitter die er toch geen tijd voor heeft? De jacht in mijn dierbaar dorpje in Luxemburg wordt ook dit jaar weer voor een recordprijs verpacht. Men kan inschrijven voor twee dagen jagen in Septfontaines voor € 45.000,- !!! Een gezellige club van jagers verzameld zich dan, eet wat, drinkt veel en schiet zo eens af en toe. Ik ben altijd blij als ik het wild de goede kant uit zie vluchten. Heel dubbel gedacht, ik weet het. Ik blijf het heel lekker vinden zo'n hazenbout, of een stukje wild zwijn, of ree...
    Maar waar, of van wie, kan ik dit wild nu het beste kopen?

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home