Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

19 oktober 2007

Verpesto

Wat is dat toch met pesto? Enkele decennia geleden zag je het vrijwel nooit en áls je het al eens zag was het op smaakvolle en smakelijke wijze verwerkt in een gerecht waar het bij paste. Toen werd pesto hip en de rest is geschiedenis: in elk eetcafé staat minstens één gerecht met pesto op de kaart, waarbij het niet dondert of het ook nog een beetje smaakt (vaak doet het dat sowieso niet omdat de pesto van twijfelachtige samenstelling is afkomstig van de goedkoopste potjespestoleverancier). Pesto is een cash cow geworden.

Je ziet dat ook in de supermarkt. Inmiddels kan ik bij mijn AH kiezen uit een rijk scala aan pesto's in verschillende variaties en van verschillende merken. Wat dat betreft gaat het al aardig de Chicken Tonight achterna, voor welks zevenendertigste variant nog vreugdevol plaats wordt gemaakt. Naar een potje kappertjes of groene peper zoek je je dan weer een slag in de rondte: daarvan is met geluk één variant te krijgen, take it or leave it, die het dan met anderhalve vierkante decimeter schapruimte moet doen.

Vroeger maakte ik zelf nog wel eens pesto. Dat is helemaal niet moeilijk: 36 blaadjes basilicum in de vijzel fijnstampen met 6 teentjes knoflook en 6 eetlepels goede olijfolie. Als de massa gelijkmatig is, dan 1 à 2 eetlepels geraspte pecorino of parmezaan toevoegen en eventueel (al hoeft dat niet) wat pijnboompitten die u eventueel even droog kunt roosteren. Ecco: pesto in zijn elementaire vorm. Maar ik doe het eigenlijk nooit meer. Ik heb het even gehad met de pesto. Ik ben ermee doodgegooid en heb, geschaad door de overdaad, kennelijk onbewust een pestopauze ingelast.

In de Provence wordt een minder bekende variant van pesto gemaakt onder de naam pistou. Die bestaat uit uitsluitend basilicum, knoflook en olie met soms nog wat gepelde en gepureerde tomaat, eventueel ook kaas en is--naar me met grote stelligheid is verteld door een plaatselijke herbergier--ooit ontstaan omdat men basilicum in de winter wilde kunnen bewaren. Er wordt een fantastische soep van gemaakt, de soupe au pistou. Kijk, dáár heb ik nu wel weer eens trek in. Binnenkort een recept.

2 Comments:

  • At 19 oktober 2007 om 22:01, Anonymous edith said…

    herkenbaar!
    maar sinds ik in Australie een paar keer echt goede en verse pesto gegeten heb, ben ik weer om en kan ik niet wachten op de zomer en er weer lekkere basilicum is..

     
  • At 22 oktober 2007 om 11:59, Blogger Mark said…

    In Groningen een eetzaakje die een 'rode rucola pesto' verkoopt. Superlekker, op het (ook daar verkrijgbare) knoflook-brood.

    Overigens kan pesto ook simpel in de keukenmachine (al blijft een vijzel wat beter, omdat dan de sappen van het basilium meer vrij komen)!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home