Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 september 2007

Noordamerikaanse vakanties en gewicht

Eetschrijver is terug uit Canada (al heeft hij de vlucht nog altijd niet helemaal verteerd) en blijkt in drie weken een kleine vijf kilo te zijn aangekomen. Vakantie doet dat makkelijk; vakanties in Noord-Amerika nog veel meer. Hoe komt dat nou?

Eén factor schijnt het grote tijdsverschil te zijn. Dat de klok van het organisme zo maar negen uur wordt verzet, heeft niet alleen gevolgen voor het slaapritme, maar ook voor de spijsverteringsprocessen. Van de ene dag op de andere krijgt het lichaam zijn calorieëntoevoer ineens op heel andere tijden. Je merkt dat overigens ook aan je hongergevoel. Wij hadden steevast bij het ontbijt de meeste trek.

Natuurlijk snack je tijdens je vakantie ook meer en eet je overwegend in restaurants. Dat is ook verantwoordelijk voor één en ander. Maar een heel belangrijke factor ligt in de totaal verschillende eetgewoonten tussen de twee continenten. In klare taal: wie in een Amerikaans of Canadees restaurant bestelt op dezelfde wijze als hier (dus met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert), eet vrijwel per definitie te veel--of het moet zijn dat je een groot deel laat staan.

Als je eens om je heen kijkt, zie je dat de inboorlingen het anders doen. Voor hen zijn "the works" van het driegangendiner helemaal geen vanzelfsprekendheid. En als ze het al zo doen, zie je zowel het voorgerecht als het toetje vaak door alle tafelgenoten worden gedeeld. Eén portie onion rings en één portie cheesecake voor vier tafelgenoten: het wordt aan de overkant van de oceaan helemaal niet raar gevonden. Dat verklaart meteen dat de porties over het algemeen eigenlijk te groot zijn voor één persoon--zelfs voor een forsgebouwde eetschrijver.

De plaatselijke bevolking is ook een groot liefhebber van het soup and salad dinner. Daarbij bestaat de maaltijd uit een kop soep en een salade (allebei ruim bemeten en goed gevuld). Je hebt met je Europese reflexen niet het idee dat het een maaltijd is, maar het is zo. Je hebt er méér dan genoeg aan en een dessert hoeft helemaal niet.

Wie alleen bekend is met Europese eetgewoonten staat nog voor veel meer verrassingen. Zo is het aperitief een vrijwel onbekend verschijnsel. Bestel een cocktail en het eten wordt geheid gebracht vóór je drie keer genipt hebt. Drink je daarna de cocktail op, dan wordt je gevraagd of je er nog één wilt. Vraag je op dat moment om de wijnkaart, dan wordt er gekeken of je een alcoholist bent.

En natuurlijk is het tempo bustling. Niet zelden komt het voor dat de tweede gang al gebracht wordt als je nog aan de eerste bezig bent en er gewoon naast op tafel wordt gezet. De wachttijden die wij hier prettig vinden, leiden daar gegarandeerd tot klachten. Aan de gewoonte om elk leeggegeten bord meteen af te ruimen, ongeacht of anderen aan tafel nog zitten te eten, is het ook even wennen.

Om op de titel terug te komen: paradoxaal genoeg is de beste manier om je vakantiegewicht nog enigszins binnen de perken te houden het aloude axioma when in Rome, do as the Romans do. Eet op de Amerikaanse manier en het zal allemaal nog wel meevallen. De combinatie van Amerikaanse keuken met Europese eetgewoonten daarentegen is dodelijk.

2 Comments:

  • At 24 september 2007 om 19:07, Anonymous mirjam said…

    Welkom thuis Gerrit Jan! Herkenbaar verhaal van die porties en eet- en restaurantgewoontes. Ik bestelde eens een garnalen-salade als ' voorafje'; jemig, er zat wel een kilo garnalen op. Als het zoveel is, vergaat mij spontaan de eetlust ;-)
    WIj zijn terug uit Italie, zonder gewichtstoename, maar ik geef toe, er is dan ook geen tijdsverschil!
    Werd wel weer haast depressief bij de aanblik van de Nederlandse supermarkt; misschien zijn die aan de andere kant van de oceaan nog wel beter. In Italië ïs het eerste het beste campingwinkeltje (en ik overdrijf niet!!) beter voorzien dan de AH hier. Om over de buurtsuper maar te zwijgen. Ach ja, we doen ons best met de week van de smaak en nog zo wat mooie initiatieven; wie weet wordt het ooit nog wat.

     
  • At 26 september 2007 om 15:31, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Ha Mirjam! Ja, die Nederlandse supermarkt is me wat, inderdaad. Steeds meer k&k en naar het lijkt voor 90% dezelfde groenten en fruit, seizoen in seizoen uit. Dan is dat in andere landen (Italië, maar ook Spanje, Frankrijk, België...) stukken beter en prettiger geregeld.

    Vlak trouwens ook de Noordamerikaanse supermarkten niet uit. De keuze in met name groenten en fruit (maar ook vlees) is er indrukwekkend en de kwaliteit ook, zelfs in stadjes met maar een paar duizend inwoners. Alleen de keuze in kazen was soms minder, hoewel in de bio-supermarkt in Vancouver daarvan juist weer een jaloersmakend assortiment lag.

    Nou ja, er zit bij ons beweging in. Week van de Smaak, net wat je zegt. Wie weet wordt het nog wel weer eens wat, met de smaak in Nederland.

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home