Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

13 september 2007

Haken en ogen aan wilde zalm

Een Eetschrijver op reis maakt zich wel eens zorgen. Niet alleen is het altijd maar afwachten of er ergens een internetverbinding te vinden is, ook is er de pijnlijke vraag of het eigenlijk wel interessant is wat hij schrijft. We hebben hier gegeten en het was lekker, we hebben daar geshopt en o wat hebben ze er veel: het blijft een beetje verdienstelijke middelmaat. Daar komt nog bij dat hoewel je in Canada uitstekend eet, de keuken er niet bepaald typisch is.

Maar soms krijg je een echt interessant topic in de schoot geworpen. Bijvoorbeeld als je je bevindt in het gehucht Blue River (ruim honderd inwoners en nul computers) in British Columbia, aan de Thompson River, en daar in een restaurantje wilde zalm op de kaart ziet staan. Wow, denk je: hier wilde zalm eten, honderd meter verderop gevist--dat wordt een traktatie. En wat valt dat dan tegen! Niet dat de vis niet vers of slecht klaargemaakt is, maar het blijkt een flauwe en vrij taaie hap waar weinig aan te beleven is. Die van mijn eigen visman in Almere is stukken beter. Hoe kan dat nou?

De volgende dag ben je in het naburige natuurpark Wells Gray en sta je aan de Bailey's Chute helemaal aan de bovenloop van de Clearwater River die in diezelfde Thompson River uitmondt. Daar zie je gebeuren (en weet je tot je blijdschap te fotograferen) wat je de avond tevoren op je bord kon proeven. Zalmen die helemaal vanuit de oceaan hierheen zijn komen zwemmen, proberen met hun allerlaatste krachten tevergeefs tegen de woeste stroom in de bron van de rivier te bereiken. Blijkens het bord dat de parkbeheerders er hebben neergezet, proberen ze dat enkele tientallen malen om vervolgens uitgeput in het ondiep tegen de rotsen te belanden, waar ze kuit schieten en sterven.

Wilde zalm had ik gegeten, wis en drie, hele echte en spartelvers gevangen. Maar het was wel wilde zalm die een tocht van vele honderden kilometers achter de rug had, die volkomen uitgeput was, die zijn laatste reserves had aangesproken en die dus letterlijk graatmager was. Zo zie je maar dat wilde zalm op zichzelf geen aanbeveling is, hoe mooi en puur ook de natuur waarin het dier is gevangen.

1 Comments:

  • At 14 september 2007 om 14:49, Anonymous Anoniem said…

    Ik denk dat je in het testgebied van DSM zat:

    DSM geeft zalm extra kleur
    Uitgegeven: 13 september 2007 10:53
    Laatst gewijzigd: 13 september 2007 10:55

    HEERLEN - Het chemieconcern DSM heeft een middel uitgevonden dat gekweekte zalm de kleur geeft van wilde zalm. Het gaat om een natuurlijke kleurstof die aan het voer wordt toegevoegd.

    Jetty

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home