Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

25 juni 2007

Verboden toegang

Op dezelfde dag dat Dick Veerman zich op Foodlog met luchthartige vertwijfeling afvraagt hoe je de jongste generatie kennis laat maken met eten van goede kwaliteit ("misschien met een actie 'eindelijk lekkere boodschappen' of zo?"), lees ik ook nog even het artikel van Nicoletta Tavella op La Cucina del Sole gisteren waarin ze vertelt hoe ze dank zij haar pasjes voor diverse groothandels altijd aan goede Italiaanse producten kan komen en vind ik op een ouder bericht op Eetschrijven een commentaar van Hans Schouwenaar die mij de raad geeft zo'n pasje te bemachtigen teneinde verse morieljes en nog veel meer aan te kunnen schaffen.

Tja.

Zo'n pasje heb ik niet en daar heb ik een goede reden voor. Ik wil namelijk samen met u op zoek naar lekkere dingen en stukjes schrijven over eten dat binnen uw bereik ligt, niet over producten die alleen voor professionals verkrijgbaar zijn. Tegelijk vraag ik me af waarom eigenlijk die professionals moeiteloos toegang hebben tot producten die u en ik niet mogen kopen. Om het exclusief te houden? Het zou toch triest zijn als die exclusiviteit alleen van de verkrijgbare producten afhing.

Maar intussen is het een feit dat u en ik ons een slag in de rondte moeten zoeken naar producten van topkwaliteit. Daarmee wordt de lat voor echt ambitieus koken meteen weer een stuk hoger gelegd en blijft lekker eten weer wat meer een elitaire aangelegenheid. Terwijl je zou zeggen dat ook de horeca er belang bij heeft dat gewone stervelingen vertrouwd raken met ingrediënten van de beste kwaliteit en/of van een zekere exclusiviteit. Dat lijkt me alleen maar drempelverlagend te werken naar de restaurants toe die zich nu zorgen maken over hun toekomstige clientèle.

Tot dan toe zitten we in een vicieuze cirkel. De consument heeft niet gemakkelijk toegang tot mooie producten, leert ze dus niet kennen en vraagt er dus niet naar, en omdat er geen vraag naar is, komen ze niet beschikbaar.

Maar intussen worden wel overal pasjes voor de groothandel uitgeleend. Zo wordt het natuurlijk nooit wat in het Nederlandse winkellandschap.

6 Comments:

  • At 25 juni 2007 om 19:31, Anonymous jurgen said…

    Ja en nee.
    Ik heb het vermoeden dat er in NL te weinig mensen wonen die geld over hebben voor goede ingredienten om het rendabel te maken voor supermarkten deze aan te bieden.
    De AH is waarschijnlijk de "beste" supermarkt van NL, maar heeft in feite een pover aanbod. De luxe formule van de Konmar (of was het juist Vomar?) is geflopt.
    In Belgie, Frankrijk, het VK en de VS bijvoorbeeld kun je wel een grote varieteit in de supermarkt krijgen.
    Dus, je moet wel. In geval van nood richt je gewoon een vereniging op met als doel Slow Food (uw woonplaats) en schrijf je in bij de KvK.

    Was geschreven, De gelukkige bezitter van een pasje van de grootste versmarkt van Mokum.

     
  • At 25 juni 2007 om 20:38, Blogger Arden said…

    Ik ben ook een gelukkige bezitter van zo'n pasje :-), maar ben het wel helemaal eens met je, ook met Jurgen trouwens. Wat zou het mooi zijn als we die producten van topkwaliteit in een "gewone" winkel zouden kunnen kopen. Ik kijk altijd mijn ogen uit in bijv. Frankrijk en de VS, wat zou het toch mooi zijn als we het aanbod wat daar in de winkel/supermarkt ligt ook hier kunnen kopen in de supermarkt. Trouwens.... niet alleen (horeca)professionals hebben zo'n pasje hoor. Iedereen die in de KvK is ingeschreven kan zo'n pasje aanvragen. Ik ken inmiddels zoveel mensen op me heen met zo'n pasje, het lijkt wel of half Nederland er een heeft. En daar zitten heel wat mensen tussen die totaal geen belangstelling voor lekker eten hebben. Die kopen daar alleen maar voordeelverpakking koffie/thee enzo. Ze lopen zo voorbij alle prachtige producten omdat ze 1. niet van koken houden 2. ze daardoor de producten niet kennen of 3. ze houden wel van lekker eten maar willen er niet te veel geld aan uitgeven.

     
  • At 25 juni 2007 om 21:13, Anonymous mevrouw Gerritsen said…

    Natuurlijk ben ik het wel met jullie eens, maar ook ik ken wel wat goede adresjes die voor iedereen toegankelijk zijn.
    Voor paddestoelen en groente, de boerenmarkt van zaterdag op de Noordermarkt, ook koop ik daar scharrellamsvlees.
    Voor vis de firma Tel, vlak om de hoek van de Chinese toko op de nieuwmarkt. Natuurlijk Dun yong de toko op de Gelderse kade/Zeedijk. Voor kruiden, groente teveel om op te noemen. Slagerij Zuid op de Albert Cuypstraat die alles verkoopt van varkenspootjes tot longhaas of darmen om zelf worst te maken.

     
  • At 25 juni 2007 om 21:29, Anonymous Nicoletta said…

    Ik denk dat de meeste mensen het niet eens in hun hoofd krijgen om echte, goede producten te kopen. Niet alleen omdat ze niet altijd even makkelijk te vinden zijn (één oplossing zou zijn: om bepaalde producten gaan vragen in de delicatessenwinkels - in het geval van Ita producten bij de Italiaanse winkels e.d. - en ze eventueel bestellen, of nog: meerdere malen vragen of ze op voorraad zijn zodat de winkeliers op een gegeven moment ze toch voor hun klanten gaan inkopen. Waar er vraag is, is er immers aanbod). De tweede reden is de belachelijke prijzen die sommige van bovengenoemde winkels hanteren. Ik hoorde vanmiddag van een bevriende kok die géén pasjes heeft dat hij in de winkel 25 euro per kilo betaalt voor dezelfde salame piccante Napoletano die ik voor iets meer dan 9 euro per kilo bij de groothandel koop. Dieven! Geen wonder dat mensen geen zin hebben om zoveel geld te gaan uitgeven voor echte producten als ze voor veel minder geld andere dingen kunnen kopen.

     
  • At 25 juni 2007 om 21:37, Blogger Jop Brocker said…

    Ik denk toch dat het een kwestie van vraag en aanbod is, niet zozeer een kwestie van mooie producten exclusief houden. Er zijn ontzettend veel producten op de markt die allemaal een plekje op het schap willen. Alleen de producten die goed genoeg verkopen krijgen een plek. De rest is aangewezen op zaken waar dus wel voldoende vraag is naar deze producten, of waar voldoende schapruimte is.

    Maar, een voorbeeldje uit onze supermarkt (C1000). Deze verkoopt De Cecco pasta, geëmporteerd uit Italië. Naar mijn smaak een stuk lekkerder dan Grand Italia (en de mensen die ik het laat proeven zijn het met me eens). Het is goedkoper dan Grand Italia, maar toch koopt het gros nog steeds het laatste (zelfs van de mensen die bij mij De Cecco geproefd hebben). Waar gaat het dan mis? Hoogst waarschijnlijk kopen precies dezelfde mensen bij de Sligro, met hun pasje, vol trots, pasta van Barilla (wat in Italie weer gezien wordt als een middelmatige pasta).

    Maar wie weet zorgt Marqt (nieuw supermarkt initiatief) weer voor wat exclusieve producten binnen handbereik van de Barilla-consument. Ik ben alleen heel benieuwd of de consument dat gaat kopen, of dat hij het simpelweg niet kent.

     
  • At 26 juni 2007 om 07:48, Anonymous Nicoletta said…

    Trouwens, ik denk niet dat de bijzondere producten alleen voor professionals verkrijgbaar zijn om het exclusief te houden. Het is juist de bedoeling dat deze professionals de niet-professionals kennis laten maken met bovengenoemde producten door ze te gebruiken en te serveren zodat de niet-professionals dan in de winkels gaan vragen en de winkeliers aansporen. Zonder valse bescheidenheid denk ik met mijn kooklessen en cursussen mijn kleine contributie te hebben gegeven aan de - nog relatief kleine - verspreiding in Nederland van producten als o.a. Prosecco, pancetta, scamorza affumicata (de "gerookte mozzarella") en harde tarwe meel. Hoe meer mensen om bepaalde producten vragen, hoe meer winkeliers zullen er zijn die deze producten gaan verkopen. Toen ik in Nederland kwam wonen, 21 jaar geleden, was er bijna niets echt Italiaans in de gewone winkels en supermarkten, ik moest altijd naar speciaalzaak Casa Molero in de Pijp om mijn ingredienten te "scoren". Nu is er bijna overal zoveel meer, van risottorijst van de AH (huismerk) tot allerlei andere dingen die zelfs online besteld kunnen worden. En mensen die met vakantie naar Italie en naar andere landen toe gaan doen ook heel veel. Wat ze daar proeven en eten willen ze ook hier kunnen gebruiken en ze vragen ernaar. Het zijn meerdere factoren die de kennis over producten verspreiden. En ik snap dat je liever in de gewone winkels je boodschappen doet om mensen te laten zien waar je bepaalde dingen kunt kopen. Op deze manier hebben niet-pasjeshouders net zo veel invloed als pasjeshouders voor de verspreiding van de lekkere dingen des levens.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home