Marokkaans zonder jatwerk

Ik realiseer me ineens dat ik al een hele tijd geen recept meer heb geplaatst. Daar breng ik onderstaand verandering in. Maar eerst even de kapstok waar ik dit aan op wil hangen, om te voorkomen dat mij de gal overloopt.

Sommige mensen hebben het makkelijker dan anderen. Zo heb ik gewone mensen als buren en vrienden. Anderen blijken zowaar naast het internet zelf te wonen of ermee bevriend te zijn. Ja, dan krijg je natuurlijk geweldige recepten. Het nadeel is dan weer dat iedereen met een zoekmachine die recepten ook kan vinden. Ik bedoel maar: voor foodbloggers zoals ene Robert (geen link want dat gun ik hem niet--u weet wie ik bedoel of anders wilt u het, geloof me, niet weten) die het merendeel van hun recepten tot op de komma jatten van anderen die ze op internet hebben geplaatst, heb ik niet de minste waardering. Volgens Robert is dit overigens allemaal jaloezie omdat zijn recepten zo makkelijk zijn en zo snel klaar, terwijl je voor die van andere foodbloggers "een halve dag in de keuken staat" om het eten dan "in 15 minuten naar binnen te slokken". Ik citeer het maar even, want het tekent de denkwereld van de man. Dit duidelijke statement van mij dus maar eens om te vertellen dat ik een werkwijze zoals die van Robert ten stelligste afkeur. Zo, dat lucht op. Robert mag hier trouwens reageren, wat over zijn eigen site niet gezegd kan worden: daar kom je met kritiek de censuur niet door. Gelukkig zijn de meeste foodbloggers niet zo.

Bovendien is het nergens voor nodig. Natuurlijk zijn recepten zelden 100% origineel. Maar je kunt er altijd iets van jezelf in leggen. Zo had ik ooit eens een Marokkaanse werkster, Yasmina (gewoon menselijk en niet digitaal), die op zeker moment aanbood iets voor ons te koken. Ik vond dat een geweldig idee, op voorwaarde dat ik mocht helpen met klaarmaken. Dat vond Yasmina maar eigenaardig: ik had toch een vrouw? Gelukkig wist zij het geheel moeiteloos in haar rollenpatroon in te passen: zij besloot tot een typisch mannengerecht, dat traditioneel door Marokkaanse vrijgezellen wordt gemaakt als zij onderling een gezellige avond hebben en dat dus werkelijk het allereenvoudigste is dat je maar kunt maken (later, toen ze er iets meer van begrepen had, maakte ze ook nog pastilla samen met me, maar dat recept komt een andere keer).

Het betreffende gerecht heet tanjia marrakchia, omdat het afkomstig is uit Marrakech en van origine bereid wordt in een aardewerken pot, de tanjia, die nog ouder is dan de tajine. Hij werd afgedicht met een vel bakpapier waar een paar gaten in worden geprikt en het koken gebeurde in de as van de oven van het gemeenschappelijke badhuis, waar het gerecht dus heen werd gebracht en na ettelijke uren weer afgehaald. Ook leuk is dat er smen in gaat, waarover Robert (ik zal hem hierna niet meer noemen) leuterde dat het ranzige boter was die hij door gewone boter verving. Ja, dat soort onzin krijg je wanneer je dingen zonder enige kennis van zaken--"makkelijk en snel"--gaat zitten overschrijven zonder je ook maar ergens in te verdiepen. Smen is in feite geklaarde boter die vermengd wordt met zout en vaak ook wat griesmeel en dan in een aardewerken pot in de kelder wordt gezet. De boter maakt een rijpingsproces door waardoor de smaak zich verdiept en wat nootachtig wordt. Omdat wij westerlingen dat soort smaken over het algemeen niet meer gewend zijn, noemen wij dit al gauw ranzig. Gelukkig is smen gewoon in de betere Marokkaanse winkel te koop. Probeer het eens, proef hoe lekker en begrijp waarom dit absoluut niet door gewone boter ter vervangen is.

Ook moet er ingemaakte citroen in het gerecht. Yasmina had dit van huis meegenomen en het is bij sommige Marokkaanse winkels ook te krijgen. Mocht dat niet lukken, dan kunt u het effect benaderen door verse citroenen doormidden te snijden, elke helft in zes partjes te verdelen en ze in wat olie met boter op hoog vuur in 2 à 3 minuten aan beide kanten aan te bakken. Ze karamelliseren en worden zacht.

Tot slot gaat er ras el hanout in het gerecht. Dat haalt u uiteraard ook bij de Marokkaan.

Natuurlijk maakt u het gerecht, net als Yasmina en ik, gewoon in een gietijzeren braadpan in de oven. De voorbereiding is minutenwerk, want van makkelijk en snel heeft de echte foodblogger heus wel kaas gegeten. Snijden, in de pan mikken en roeren. Hieronder het recept.