Haring: o ja, lékker hoor

Het hoort een beetje bij de rituelen rond de Hollandse Nieuwe: hij is altijd, o ja, lékker hoor! Als hij tenminste niet heerlijk, overheerlijk of verrukkelijk is. Ook in de meer serieuze publicaties zie je nauwelijks anders; de echte meningen over de haring van het jaar zijn op de vingers van één hand te tellen.

Ik at mijn eerste van het seizoen alweer acht dagen geleden, op 7 juni om precies te zijn, één dag nadat ze aan land waren gebracht. Ik vind haring erg lekker, dus ik kocht er meteen maar vijf helemaal voor mij alleen (mijn geliefde G. gruwt van deze lekkernij). Eerlijk zijn? Ook dit jaar ben ik er niet kapot van. De visjes zijn maar magertjes; de volvette en uitgesproken zilte exemplaren die ik me met name van 2003 herinner blijken dit jaar net zo afwezig als in het bijna-rampjaar 2006. O nee, niet onsmakelijk hoor--maar ik heb ze dus wel beter geproefd.

Mijn visman had, ter viering van de blijde dagen, voor elke haringkoper die ter plaatse zijn lekkernij nuttigde, glaasjes corenwyn staan. Dat stond mij wel aan en bovendien kon ik dan eerder proeven. Ik liet vier visjes inpakken en at één van het kwintet stante pede op. De corenwyn was op kamertemperatuur, maar de bedoeling was goed en ik heb best gevoel voor traditie.

Maar is corenwyn nu de beste metgezel voor Hollandse Nieuwe? Ik besloot thuis eens een vergelijkend testje te doen: visjes genoeg. Ik schonk drie kleine glaasjes in: één met corenwyn uit de vriezer, één met eveneens ijskoude Moskovskaya vodka en één met een koele manzanilla.

Nou, dat gaf duidelijkheid. De corenwyn is afgetekend de verliezer van het drietal. Het was close tussen de Moskovskaya en de manzanilla, maar de eerste is wat mij betreft toch de winnaar. Binnenkort mag deze het opnemen tegen de uitdager akvavit: dat had ik voor deze test niet in huis.