Aardbeiendip

Ik bedoel het allemaal goed, geloof me. Toen ik vorig jaar op deze plek klaagde dat er, na het succesvolle peterselie-offensief, ook hoognodig eens een fruitoffensief moest komen, was ik ervan overtuigd dat ik de wereld echt iets beter of in elk geval lekkerder kon helpen maken. En lekkerder eten met betere producten, dat willen we toch allemaal?

Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik samen met een aantal eetschrijvers (zoals de verzamelnaam voor ons gilde hier en daar al blijkt te luiden) op bezoek was bij aardbeienteler Jan Robben in Oirschot (een kilo meegenomen Lambada's en even zoveel Korona's waren twee dagen later alweer op). Jan Robben is een bijzonder man die nog het meest van een missionaris heeft. Hij wil graag laten zien dat er op betere manieren betere aardbeien op uw en mijn tafel kunnen komen. Daarom blijft hij naast de rendabele (hoewel dat ook niet over schijnt te houden) Elsanta's ook andere rassen kweken, waaronder de genoemde Lambada en Korona. Echt verrukkelijke aardbeien, zoals ik blijf roepen. Je moet ze echter, zodra het aardbeienseizoen in volle gang is, met een kaarsje zoeken. Lezeres Jetty vond de Lambada in Amsterdam bij Lex Ebbe en kwam met een leuk receptje, dat ik plaatste.

Dat maakte weer het één en ander los. Ook Jan Robben reageerde met een mailtje waarin hij mij vertelt dat hij op die Lambada's momenteel dik verlies maakt, maar dat hij ze desondanks op een paar plekken blijft uitzetten in de hoop dat de smaak wordt opgepikt en dat wij Nederlanders eindelijk aardbeien (kunnen) gaan kopen zoals we appels kopen: op ras. Daar is dan wel voor nodig dat de tussenhandel het potentieel ziet van een aardbei waar ik persoonlijk—laat ik dat hier nu maar eens luid en duidelijk zeggen—met plezier het dubbele voor zou neertellen van wat ik voor de modale supermarktaardbei betaal. Tussen waterbommen en smaakbommen vind ik namelijk de keus niet moeilijk. Maar dan moeten handel en veiling u en mij als consument wel voor vol aanzien. En dat doen zij alleen wanneer u en ik een vuist maken.

Wilt u weten waarom? Koop een doos Lambada. Dat kan in Oirschot bij Jan Robben zelf en in elk geval in Amsterdam bij Lex Ebbe (ik hou me aanbevolen voor andere adressen). Koop daarnaast een doos Elsanta uit de supermarkt. Proef ze naast elkaar. En breng daarna liefst de doos Elsanta met bon naar de servicebalie en vraag uw geld terug. Ja, zo simpel denk ik soms.

Er waren nog meer reacties op Jetty's recept. Zo meldde lezer Lou bijvoorbeeld dat hij erg dol was op sperziebonen van het ras Farba. Zijn die dan zo lekker? Ik moet u eerlijk bekennen dat ik het niet zou weten: ik weet niet hoe ik een Farba van een andere boon moet onderscheiden en mijn groentenspecialist—als die het al weet—vertelt het me niet. Hoe wil je in zo'n wereld dat mensen zelf bepalen wat lekker is? Niet dus. En dat is het probleem: de voedselindustrie is een moloch geworden die er belang bij heeft dat wij zo ver mogelijk af komen te staan van ons voedsel: zo kan ze ons door de strot duwen waar zij het meest aan verdient.

Dat lukt deprimerend goed. Een weekje of zo geleden las ik een bericht waarin stond dat van de Engelse negen- à tienjarigen de meerderheid een sperzieboon niet weet te herkennen—niet als sperzieboon en zelfs niet als voedsel. Ze hadden ze eenvoudig nog nooit gezien! Bonen uit blik daarentegen kenden ze maar al te goed.

Natuurlijk is dat extreem. Maar wat weten wij eigenlijk? Vraag honderd voorbijgangers eens wanneer bij benadering snijboon of tuinboon van de koude grond komen? Ik zag bij een enkel eetblog dezer dagen recepten voor raclette en kaasfondue voorbij komen, zaken die Zwitsers alleen in de winter eten—maar ze liggen het hele jaar door in pakjesvorm in de supermarkt, ook als het buiten 30 graden is. We raken het contact met ons voedsel kwijt, en de pakjesindustrie vindt het prima.

Nog even over die aardbeien. Jan Robben (wiens hand hierboven op de foto staat met daarin wat volgens hem 'de perfecte Lambada' is) meldde mij ook nog dat hij van de veilingmeesters laatst het commentaar had gekregen dat zijn aardbeien "te rood" waren. Ze zeiden nog nét niet "te lekker". Ja, het is soms een trieste wereld...

Goed, een positieve noot tot besluit. Wist u dat aardbeien ontzettend lekker zijn als u ze even in gesmolten donkere chocolade dipt? En dan zit chocolade nog vol neurotransmitters ook. Een dip tegen een dip, zeg maar.