Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

30 januari 2007

De angsten van de gevestigde orde

Weet u wat ik zo leuk vind? Dat dank zij internet steeds meer mensen zich actief met lekker eten en drinken bezighouden. Er ontstaat op die manier een steeds bredere eetcultuur. Het is toch geweldig wanneer er mettertijd meer interactie tussen mensen ontstaat over wat lekker is in het leven? En dan hoeft dat heus niet altijd over haute cuisine te gaan. Een lekker recept voor een thuisgemaakte gehaktbal is in een tijd waarin de megaballen oprukken ook al geweldig.

Maar niet iedereen denkt er zo over, zeker niet in het gilde van professionele culischrijvers. Al die mensen die zich via internet een podium toeëigenen worden maar eng gevonden. Er is natuurlijk ook van alles op ze aan te merken. Zo zitten ze in de avonduren hun stukjes te plaatsen terwijl hun huisgenoten honger lijden, jatten ze andermans recepten zonder bronvermelding en bezigen ze allerlei rare digi-taal waarmee ze serieuze discussies vervuilen.

Nee, ik verzin het niet. De eerste twee stellingen zijn van de hand van Marcus Huibers in de Volkskrant (hij liet daar overigens tot mijn grote hilariteit een recept voor ragù alla bolognese op volgen dat duidelijk niet van zijn hand was, maar van bronvermelding geen spoor); de derde maakt deel uit van wat we dezer dagen optekenen uit de pen van John Bindels ( die naar eigen zeggen honderdduizenden lezers heeft maar op wiens schrijfsels ter plaatse natuurlijk niet kan worden gereageerd--ik kan hem derhalve ook niet vragen of hij daar op die foto nou witte port aan het drinken is dan wel of ze bij die proeverij geen echte wijnglazen konden betalen).

Je vraagt je af waarom die mensen met hun rare, wilde gesneer nou zo opzichtig laten zien hoe bang ze zijn. Bang voor de democratisering van wat ooit een heel elitair gebeuren is geweest. Bang dat gewone mensen meepraten over wat ze lekker vinden zonder enig benul van wat er gepermitteerd is lekker te vinden. Bang waarom eigenlijk? Gaat het ze nou echt alleen maar om hun eigen glorie en hun plaatsje op een vermeende Olympus? Zo ja, dan hebben ze wel reden om hem te knijpen. Misschien kan er ergens een reservaat voor ze worden opgezet.

P.S. Ik plaats dit stukje ook laat in de avond. Maar mijn huisgenoten hebben geen honger geleden en ik ga ook straks gewoon slapen. Ik was voor mijn werk helemaal in Groningen en had niet eerder de gelegenheid een stukje te schrijven. Dat gebeurt overigens elke traditionele journalist ook heel regelmatig.

2 Comments:

  • At 2 februari 2007 om 21:39, Anonymous Theo said…

    Ik ben het helemaal met je eens.
    Smaak is smaak. Dat is persoonlijk. Ikzelf geniet evenveel van iemands liefde voor een bal des gehakts als voor Pecorino Tartufo.

    Allemaal zijn wij stof, en tot stof zullen wij wederkeren. Of: There is only beauty in the meaning of life.

    Hoogstaand culinair geneuzel kan leeg zijn, maar het kan je ook inspireren om nieuwe wegen te ontdekken. Gelakte snoekbaars is een mooi gerecht (dank aan Mr. Boer), de bal gehakt van mijn moeder heeft mij ook veel vreugde geschonken.
    Welk gerecht is relevanter?

     
  • At 4 februari 2007 om 14:12, Anonymous MrOoijer said…

    Wie is dan Marcel Huibers? Ik ben een weekendlezer van de Volkskrant, dus zie ik zijn stukjes vrijwel nooit. Ik probeerde ze via Internet te vinden, maar zelf in krantendatabanken (www.krantenbank.nl, via de openbare bieb te raadplegen) staan ze niet (vanwege copyright).

    Ik denk niet dat het een "professionele eetschrijver" is, maar een psycholoog uit Maastricht die wat bijklust met columns in de Observant, de Psycholoog en de Volkskrant, zoals een brochure van de Univ. van Maastricht meldt.

    Ik heb geen enkel recept van zijn hand op Internet kunnen vinden. Hij voldoet volledig aan het profiel dat hij zelf van bloggers schetst. Met dat verschil dat hij kennelijk het hele medium Internet niet snapt.

     

Een reactie posten

<< Home