Rotzooi maar wat an!

Amper mijn jetlag weggeslapen of ik lees in de Volkskrant een interessante kijk op koken: wat dóet het er allemaal toe? Wordt de wereld er mooier van?

Aan het woord is niet Ray Kroc, maar Volkskeukenist Marcus Huibers, die met deze verzuchtingen blijkt te doelen op het verzamelde bloggersvolkje: zelfbenoemde culi-kenners die hun manische epistels vaak midden in de nacht posten (hun gezinnen verhongeren intussen) en dictaten uitvaardigen over onder meer de juiste manier om pasta te koken--en dat allemaal zonder enige verwijzing naar de bron van zoveel wijsheid. Poepoe! Gelukkig is Marcus Huibers er nog!

Vanwege dat pasta koken heb ik besloten me enigszins aangesproken te voelen en te vinden dat deze krachtige taal niet onweersproken mag blijven. Wat het er allemaal toe doet? Ach, eigenlijk niets natuurlijk. Het is allemaal voze ijdelheid en dat mag van mij ook gerust iedereen beweren. Verder is het geheel en al een kwestie van de waarde die ieder toekent aan zijn eigen geloofwaardigheid: die komt natuurlijk wel een pietsje in het gedrang als je op een dergelijk betoog een recept voor ragù alla bolognese laat volgen waarin je precies meldt wat er allemaal in moet en hoe lang het moet pruttelen--ik bedoel maar: wat doet dát er dan eigenlijk toe?

Ook vermakelijk: het recept staat afgedrukt met de naam van Marcus Huibers eronder. Bronvermelding? Nergens. Zouden wij hierbij dan toch eindelijk de oorspronkelijke bedenker van de ragù alla bolognese gevonden hebben? Ik weet het niet, hoor, maar ik betwijfel het. Misschien gelden voor dagbladen andere normen dan voor weblogs. Zou zomaar kunnen.

Nu is die bronvermelding wat mij betreft evenmin altijd een noodzaak: ik weet dat mijn eigen kooktips en recepten vaak een onontwarbare mengeling zijn van diverse bronnen aangevuld met--en dat vind ik dan wel weer belangrijk--mijn eigen ervaringen en experimenten. Toevallig schreef ik in 1979 (toen pasta voor de modale Nederlander nog uitsluitend iets was waarmee je je tanden poetste) al een pastakookboek, dus ik denk dat ik toch wel een modicum aan autoriteit kan laten gelden waar het pasta koken aangaat. Wie het overigens anders wil doen, moet dat helemaal zélf weten, laat dat duidelijk zijn: ik ben een verlicht kok en de doodstraf is in mijn keuken geheel en al afgeschaft.

Ik heb geen flauw idee wat Marcus Huibers bezield heeft toen hij besloot dit zure stukje bij zijn redactie in te leveren, met zo'n vreemde sneer naar het kennelijk minderwaardige gilde der elektronische publicisten. Sommige polemieken zijn zo te zien gelijker dan andere.

Ik houd het er maar even op dat Marcus slecht gegeten had. Dat leidt makkelijk tot allerlei zuuroprispingen, die je natuurlijk al gauw krijgt als je vindt dat het er niets toe doet hoe je kookt omdat de wereld er toch niet mooier van wordt.

Binnenkort ter voorkoming van dit soort ongelukjes maar weer eens een pastarecept. Van mezelf. En naar goede gewoonte overdag gepost.