Hupsakee

Ik ga me regelmatig te buiten aan hupsakee-koken. Dat is mijn eigen variant van het dagje lekker makkelijk: culinair zonder net, met als enige voorwaarde dat het allemaal snel klaar moet zijn. Ja, en lekker, maar dat spreekt vanzelf. Het mislukt trouwens ook wel eens. Moet kunnen.

Een dagje hupsakee begint met een tochtje door de supermarkt: wat kan ik lekker bij elkaar mikken? Gisteren werden dat spinazie, shii-take, bosui en ossenhaas. De spinazie is door Albert al gewassen en is dus geen werk. De shii-takes snijd ik in reepjes en de bosuitjes in ringetjes: drie minuten. Een oude boterham gaat in blokjes, één minuut. In een oud braadpannetje doe ik twee centimeter arachide-olie en drie tenen grof gesneden knoflook. Dat pannetje laat ik drie minuten warm worden en daarna blijft het een uurtje staan. Vervolgens vis ik daar de knoflook uit, waarna ik de olie verhit en er de dobbelsteentjes brood in frituur tot croutonnetjes. Even droogdeppen, daarna de knoflook nog wat fijner hakken en erdoor mengen.

De gietijzeren koekenpan die ik nooit afwas gaat vijf minuten op hoog vuur. Dan gaat de ossenhaas (die sinds de aankoop op kamertemperatuur is geweest) erin, twee minuten aan elke kant. In de wok gaat sesamolie waarin ik de paddestoelen roerbak. Daarna nog even de bosui erbij en tot slot de inhoud van de zak spinazie erin kieperen. Eén minuut op hoog vuur wokken, vuur uit, klein beetje oestersaus erdoor roeren. We zijn tien minuten verder.

Ossenhaas in dunne plakjes snijden, gewokte groente op borden, croutonnetjes erover, plakjes ossenhaas erop leggen: één minuut in totaal. Hupsakee, klaar in een kwartier.

Erg lekker fastfood, en het wordt vermoedelijk nooit opnieuw gemaakt. Volgende keer als ik het snel wil, heb ik namelijk weer wat anders.

P.S. Toe hadden we frambozen. Tussen dozijnen doosjes Spaanse had ik één doosje Hollandse gespot; dat was daar natuurlijk speciaal voor mij neergelegd. Niks mee doen, gewoon zó eten: nul minuten.